Selecteer een pagina

 

 

 

 

Teachings

 

Hieronder vind je teksten van Yessica die wellicht tot inspiratie voor je kunnen zijn.
Klik hier voor audio- en video- fragmenten, waaronder geleide meditaties

 

Hoe doe ik dat, me veilig voelen?

 

“Het systeem reageert heel automatisch op triggers. Dat is het autonome zenuwstelsel. Zo heet het niet voor niks. Het functioneert autonoom, helemaal vanzelf en heel snel. Dus als het zenuwstelsel ervaringen heeft die onveilig voelen, en zeker als er daarvoor al dingen zijn gebeurd die ook al niet veilig waren, dan heeft het daar wel een beetje mee leren omgaan, maar dan gebeurt er weer iets en dan is het weer helemaal in die onveilige staat. Dat is precies wat het doet. Zo ontdekken we hoe snel het zenuwstelsel geraakt wordt door iets. Door een verhaal, door geluiden, kan van alles zijn.

 

Dat is de gevoeligheid van het zenuwstelsel. Met het zenuwstelsel voelen we de meest subtiele dingen, dus dat moet wel heel gevoelig zijn. En sommige ervaringen zijn heel intens, dus die komen heel erg intens binnen en dan hebben ze een relatief grote impact op hoe het zenuwstelsel dan reageert op ervaringen daarna.

En natuurlijk komt dan die vraag: ja maar hoe? Hoe ga ik daar dan mee om, hoe die ik dat nou? 

Alleen, die vraag komt van het denken. Want het denken wil snel naar een oplossing. Het denken wil er snel vanaf. En dat is ook heel normaal, want dat is de functie van het denken, namelijk problemen snel oplossen. Alleen daar maakt het heel snel denkfouten. O.a. de denkfout dat het dit snel met denken kan oplossen. Alleen daar maakt het heel snel denkfouten. O.a. de denkfout dat het dit snel met denken kan oplossen. Maar gevoel van onveiligheid kun je niet met het denken oplossen. Dit soort dingen kunnen we alleen oplossen door het zenuwstelsel te helpen om zich langzaam, langzaam, langzaam weer veilig te gaan voelen.

En dan komt weer die vraag van het denken, hè? Hoe doe je dat?
Ons weer veilig voelen is niet iets dat we kunnen Doen. Want het gaat om het autonome zenuwstelsel, dat laat zich niet sturen door Doen. Wat nodig is, is dat we het zenuwstelsel gaan laten ervaren dat het wel veilig is. Dat doen we door te vertragen, te verstillen en te verzachten. En dan te erkennen hoe het nu is. Het zenuwstelsel voelt zich relatief onveilig. En dat is oké. Dat is erkennen. Het welkom heten, het toelaten van dat wat er al is: onveiligheidsgevoelens. En de volgende stap is: dat even zo durven te laten. Dat het niet hoeft te worden opgelost. Dat het niet weg hoeft. Dat is de paradox. Want alle pogingen om het weg te krijgen werken niet, want dat is allemaal Doen. En daar reageert het autonome zenuwstelsel niet op. Sterker nog dat ervaart het als onveilig, als duwen en trekken. Dus dan gaat het zenuwstelsel nog meer in de verkramping.

Terwijl als wij zeggen dat het oké is, dat er niks weg hoeft, dan kan het zenuwstelsel langzaam, langzaam een beetje ontspannen. Dan kan het eens kijken van “hee, er wordt niet aan me getrokken of tegen me geduwd, ik ga eens kijken of het weer veilig is.” Maar dat doet het zelf en het heeft alle tijd en ruimte nodig om dat te voelen, om dat te ervaren. Dat vraagt van ons oneindig geduld. En er oneindig zacht mee Zijn.”
 

Broek op Langedijk, 2 november 2019

Verlangen

“Stel dat verlangens helemaal oké zijn. Dat het verlangen van iets willen of naar iets wat lekker is of fijn is of moois is, stel dat dat gewoon onderdeel van de natuur is, onderdeel van het Leven. We doen verlangen niet. Het doet zich voor. Het komt langs. Het is een authentieke levensimpuls.

Nisargadatta zei het heel duidelijk: “The problem with desire is not the desire, but the craving to fullfill the desire.”
Dit is waar we last van hebben. Dit is het probleem. En die craving, die begeerte, dat willen hebben, dat zijn wij niet. Dat is die denker, dat is die persoonlijkheid. Dat zijn de patronen, de verkramping. Dus het verlangen naar iets is niet hetzelfde als het willen hebben. Een heel subtiel maar wezenlijk onderscheid.

Dus het verlangen naar liefdevolle aandacht of liefdevolle aanraking of zelfs mooie dingen, dat is niet hetzelfde als het willen hebben. Dat wordt heel vaak op één hoop geveegd. En daarom is dat zo verwarrend. Als we die twee kunnen onderscheiden kunnen we dat tweede stukje tot rust laten komen – het willen hebben – en het verlangen kunnen we koesteren. 

Dan zien we dat het Universum, het Leven de neiging heeft om dat waar we naar verlangen wel te willen brengen. Maar op een andere manier vaak dan de denker dacht. En dat blijkt dan vaak veel vervullender te zijn dan de manier waarop de denker heeft geprobeerd dat te doen.

 

Dit is de variant van het willen hebben van dingen. Maar het geldt ook voor het NIET willen hebben van dingen. Voor het willen oplossen van problemen. Dat is dezelfde beweging. De denker denkt te weten hoe de problemen op te lossen en hoe ervan af te komen, maar dan zeggen we: ‘dat doen we even niet’. We gaan gewoon rusten in het Zijn. En het verlangen van een andere situatie. Maar we gaan er niets aan doen. We laten het Leven zelf ons een weg tonen van hoe we daar dan komen.”

Bloemendaal,16 januari 2020

Licht

“We zijn alleen maar licht. Een deel van ons – het denken –  kan dat vaak niet geloven. Het probleem daarbij is dat wij dat deel zijn gaan geloven. Dat is de identificatiefout. Identificatie met het denken.

Het is alsof we zeggen: Een deel van de zon kan niet geloven dat het alleen maar licht is. Maar dat is niet zo. Kijk, de schaduw kan zich niet voorstellen dat er alleen maar licht is. Dat klopt. Alleen: schaduw bestaat niet. Schaduw bestaat niet van zichzelf. Het heeft iets anders nodig om te bestaan. De schaduw van een stoel bestaat alleen maar door de aanwezigheid van de stoel en licht. Doe je het licht weg, dan is de schaduw er niet. Doe je de stoel weg, dan is de schaduw er ook niet. Dus de schaduw bestaat niet van zichzelf.

Duisternis bestaat niet van zichzelf. Het is afwezigheid van licht.
Maar we zijn licht. Dus er is geen sprake van afwezigheid van licht. Dat is de vergissing. Het denken denkt dat er duisternis bestaat. “Want dat zie je toch, het is toch donker?” Maar dat is afwezigheid van licht. Het is gewoon een verkeerd woord ervoor.

Eigenlijk is donker: heel weinig licht. Als er echt helemaal geen licht zou zijn, dan zouden we de duisternis niet kunnen zien. Je hebt licht nodig om de duisternis te kunnen zien.

Dus wij zijn alleen maar licht, alleen maar onvoorwaardelijke liefde. We worden alleen steeds verleid door de denker om te geloven dat we ook nog iets anders zijn. En dat voelt soms zo echt dat we dat ook echt zijn gaan geloven.”

Amsterdam, 24 november 2019

Vrij worden van patronen

 

“Die patronen, daar kunnen we heel erg verstrikt in raken. Dus dat we op heel veel momenten direct in het patroon schieten, ook al is dat misschien niet meer zo nodig. Als kind hadden we dat misschien nodig, in het denken van het kind. Maar als we wat ouder worden en we misschien niet meer zo afhankelijk zijn van die ene persoon – om liefde te krijgen of om van gehouden te worden – dan zou dat wat mogen ontspannen.

Alleen dan zien we hoe hardnekkig die patronen zijn geworden, dat we dat maar blijven doen, we blijven maar steeds hetzelfde doen. En dan gaan we dat ook doen bij onze partners en bij onze kinderen. Bij onze ouders blijven we het toch wel doen, want daar is het ontstaan, vaak. En even later doen we het ook bij onze vrienden en vriendinnen, overal, bij onze collega’s op het werk. En dan even later hebben we stress en nog even later raken we in een burn-out. Dan zitten we helemaal verstrikt en hebben we het gevoel “ik zit helemaal vast en kom niet verder”.

Dit soort patronen hebben zich ontwikkeld over een vrij lange periode. Of het nou de eerste tien jaar van je leven is of de eerste twintig, dertig, veertig, vijftig of de eerste zestig jaar: die patronen doen het al een tijdje. Dus die hebben heel erg hard geoefend en die zijn daar heel erg goed in geworden. Automatisch en onbewust.

Dat is ook de reden waarom we ze niet kunnen stoppen met wilskracht. Zelfs als we besluiten “ik doe dat niet meer”, dat helpt niet, want die automatische patronen doen het vanzelf – ze doen het automatisch.

In die zin zijn Wij dat niet. Wij zouden dat niet doen. Wij, bewustzijn, het Leven zelf. Die patronen zijn onderdeel geworden van de persoonlijkheidsstructuur. Als bescherming, als overleving, als het gewoon proberen liefde te krijgen of de liefde niet te verliezen. Allemaal heel begrijpelijk, logisch en normaal. Maar ja, hoe worden we daar nou vrij van?

 

We hoeven het eigenlijk alleen maar echt te zien. Echt te zien hoe onbewust en automatisch die patronen zijn ontstaan en zich nog steeds aan het uitleven zijn. Ook al is dat heel frustrerend en pijnlijk en verdrietig om te zien, omdat ze niet direct stoppen.

Het begint met bewustzijn. Duidelijk zien hoe die patronen in elkaar zitten en zien hoe ze zijn ontstaan. En dat wij onschuldig zijn. Dus dat wij niets fout doen. Ook niet als ze het nog steeds doen.

Dit is waar wij mensen in verstrikt zitten, zonder dat we dat door hadden, een tijd lang. Totdat we het wel door hebben, totdat we het wel gaan zien en dat we het wél begrijpen. Dan kan er iets veranderen. Dan kan alles veranderen. Door te vertragen, te verstillen en te verzachten en opnieuw te kijken “Hee, hoe zit dit nou eigenlijk in elkaar? Wat gebeurt er nu eigenlijk?” En dan kunnen we er wat zachte aandacht aan geven. En dan gaat het ontspannen, echt!”
 

Broek op Langedijk, 2 november 2019

Hoe stop ik met denken?

 

“Het is heel onschuldig ontstaan. Heel geleidelijk aan zijn we gaan luisteren naar het denken. En daar zijn we echt in verstrikt geraakt. En dan is het best lastig om ons daaruit te onttrekken.

Maar er is voldoende bewustzijn om op te merken dat je in het denken verstrikt raakt, ook al is het pas na drie dagen. Dat maakt niet uit. Uiteindelijk is er voldoende bewustzijn.

En dan stop. Full stop. Zodra je het merkt: time out. En dan echt, waar je ook mee bezig bent, drop, zitten op de bank of op je favoriete stoel, what ever. En naar binnen en Zijn. Op dat moment is er voldoende bewustzijn om vanuit bewustzijn te kijken. En dan daarin, in dat bewustzijn blijven. Dan wordt het steviger. En steeds sterker.

Als we dat moment voorbij laten gaan, dan gaan we weer terug in het denken en dan voedt dát zichzelf. Dus de kunst is: time out, aandacht naar het bewustzijn, en dan wordt dat steviger. En op dat moment wordt ook het denken een stuk minder.

Dat is het. Er is geen quick fix, want anders hadden jullie die al lang gevonden. Dit is het : zitten, Zijn, aandacht naar bewustzijn of aandacht naar je voeten of naar een kaarsvlam, of opschrijven wat het denken dan allemaal zegt, zodat we gaan zien: nee, dat ga ik niet meer doen. Ik blijf hier. Dat is het. Dit elke keer alleen maar weer opnieuw doen. Totdat dit de nieuwe gewoonte wordt. En dat we geen enkele behoefte meer hebben om in die oude gewoonte te gaan.”

Oirschot, 20 oktober 2019

Trouw aan jezelf

 

“Uiteindelijk wil het Leven hier gewoon zichzelf uitleven. De Waarheid wil geleefd worden. En het enige wat dan in de weg zit zijn onze gedachten, de denker, oude verkrampingen, oude gevoelens – meestal ontstaan vanuit het denken.

Maar het Leven laat zich uiteindelijk niet meer stoppen. Dus het Leven blijft duwen net zolang wij daar de juiste kwaliteit van aandacht aan geven. Zodat we weer trouw kunnen worden aan de echte waarheid van het Leven zelf. En dat is trouw worden aan ons zelf, want wij zijn het Leven zelf. 

En omdat die ander ook het Leven zelf is, zijn we dan automatisch ook trouw aan die ander. En als we niet trouw zijn aan onszelf, zijn we ook niet trouw aan het Leven en dus ook niet trouw aan die ander. Very simpel.
Ook al ervaart die ander dat heel anders. Maar dat is de denker van de ander die er dan tussen zit. En dat is niet onze verantwoordelijkheid.

We kunnen wel iets doen: zo liefdevol mogelijk communiceren wat onze waarheid is en dat we daar trouw aan gaan zijn. Er trouw aan ‘moeten’ zijn. En de ander maximaal helpen om dat te kunnen begrijpen. En als hij/zij het niet begrijpt, dan begrijpt hij/zij het niet.

Ook al voelt dat heel pijnlijk en verdrietig, dan is dat iets waar we begrip voor kunnen hebben, voor onszelf en voor de ander. En dat doet dan niets meer af aan de waarheid die we dan helder hebben en waar we trouw aan willen blijven. Ook al is het niet altijd even gemakkelijk om dat te doen.

Maar als die waarheid echt helemaal helder is dan kunnen we die niet meer niet weten. En dan is er geen ontkomen meer aan. Dan is er vanzelf een beweging in de richting van het trouw zijn aan die waarheid. Ondanks alles en “ten koste van” alles. Hoe helderder we kunnen zijn over die waarheid en hoe helderder we die kunnen communiceren, zonder emotie, deste minder ‘bijschade’ er is.

Dus daar gewoon tijd voor nemen, tijd nemen om het helemaal helder te hebben voor jezelf en de emotionele lading te laten oplossen, te laten ontspannen. Dat is de uitnodiging.”

Amsterdam, 22 september 2019

Blauwe lucht

 

Door te vertragen en te verstillen kun je zien dat je helemaal niks hoeft te doen met dat wat er voorbij komt. Jij bent gewoon aanwezig als bewustzijn. Dat komt niet en gaat niet, verandert niet, wordt niet aangetast, net als de blauwe lucht. Die blijft de blauwe lucht. Met witte wolken en grijzen wolken, zwarte soms, regenwolken, stormwolken of onweerswolken. Blauwe lucht blijft blauwe lucht. Bewustwording gaat over het bewust worden van het zijn van Bewustzijn. Het zijn van de blauwe lucht. En dat je dus niet de wolken bent en er zelfs niet door kan worden aangeraakt. De meeste ‘wolken’ waar we last van hebben zijn veelal emoties en hardnekkige gedachten. Door te verstillen en te verzachten kunnen we ontdekken dat we daarmee kunnen zijn. Hoe intens het soms ook voelt.
Dat is de uitnodiging: om heel zacht en begripvol te zijn met alles wat er langskomt. En te ontdekken dat jij oké bent als bewustzijn.

Weekend Intensive , juni 2019

Het probleem is….

 

Het enige echte probleem is niet weten wat het echte probleem is.
De enige echte oplossing is weten dat er geen probleem is.